«Ο άλλος που κουβαλάμε»

Γωνία Ηπείρου και Λιοσίων βρίσκεται το Φαρμακείο του  

 Δημήτρη Κων. Χριστόπουλου,

με αύξοντα αριθμό αδείας 16. Που πάει να πει πως το φαρμακείο που ίδρυσε ο αείμνηστος παππούς του, Δημήτριος Χριστόπουλος, λειτουργεί συνεχώς από το 1906. Όταν είχε ανοίξει είχε άδεια «Φαρμακεμπορίου – Φαρμακείου – Κτηνιατρικά φάρμακα». Εξυπηρετούσε γαρ την περιοχή Λιοσίων και τις άλλες εξοχικές περιοχές όπου υπήρχαν κτήματα και περιβόλια, αγροτιά δηλαδή.

  Τρίτης γενιάς φαρμακοποιός λοιπόν, ο Δημήτρης Χριστόπουλος, πήρε αναγκαστικά τη θέση του πατέρα του ο οποίος έφυγε για πάντα ξαφνικά, όταν ο Δημήτρης ετοιμαζόταν για το Πολυτεχνείο…

  Ανήσυχο μυαλό ο Δημήτρης, ολοκλήρωσε τη συγγραφή του πρώτου του βιβλίου, με τίτλο «Ο άλλος που κουβαλάμε» και μου ζήτησε να το προλογίσω:

  Ο Δημήτρης έχει ένα τετράδιο κρυμμένο κάτω από τον πάγκο του ταμείου. Εκεί καταγράφει όλα τα φαιδρά που του λένε οι πελάτες του, στο Φαρμακείο. Είναι κρίμα που δεν περιλαμβάνει μερικές σελίδες από αυτό στο βιβλίο αυτό. Ας ελπίσουμε πως θα είναι η επόμενη συγγραφική του επέλαση.

«Λοιπόν, μόλις έφυγε. Την ρωτάω, έχετε τηλέφωνο; καθώς γράφω τα στοιχεία της στην απόδειξη για το ΙΚΑ. Κοιτάζει γύρω, και μου λέει. Ναι σαν κι αυτό…».

Ύστερα τα βάζει με τους καλλιεργητές λιβαδιών με μαργαρίτες, στα δελτία ειδήσεων και τις ειδήσεις της τηλεόρασης. Και την πληρώνουν οι τηλεφωνήτριες των σταθμών: «Παίρνω τηλέφωνο αμέσως, και της λέω: Χριστόπουλος Φαρμακοποιός. Να του πείτε πως στα ελληνικά δεν είναι έτσι, αλλά έτσι… Αλλιώς να μη μας ενοχλεί κάθε πρωί, να πάει να κάνει άλλη δουλειά…».

Τους μαργαρίτες αυτούς τους έχει καταγράψει. Άλλη μία μελλοντική έκδοση ελπίζουμε.

  Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου που κρατάτε, το γνώριζα καθώς γραφόταν. Το πιο συνηθισμένο ήταν να χτυπήσει το τηλέφωνο την ώρα της  μεσημεριανής μου σιέστας:

-Άκου αυτό…

Και χωρίς περιστροφές μου διάβαζε ένα απόσπασμα.

  Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις κάτι, για ένα βιβλίο που περιγράφει τα βιώματα ενός ανθρώπου όπως ο Δημήτρης.

Που αυτοσαρκάζεται με την ίδια ευκολία που σαρκάζει για τους πολιτικούς μας.

Ένα ολόκληρο κεφάλαιο θα έπρεπε να αφιερώσει στις σχέσεις του με το δημόσιο και τους δημόσιους υπαλλήλους.

 To κεφάλαιο «Εφορία», θα ήταν από τα πλέον απολαυστικά. Ή για το ΙΚΑ. Ιδιαίτερα για όλους εμάς που δεν ερχόμαστε σε επαφή με τη γραφειοκρατική δυναστεία των δημόσιων υπηρεσιών, σε τακτική βάση.

Μακάρι να κρατούσα σημειώσεις για να έγραφα μερικά από τα ξεκαρδιστικά αλλά και αποκαρδιωτικά περιστατικά που κάθε τόσο μου διηγείται. 

«Λοιπόν άκου, στάθηκα, μπροστά στο γραφείο του εφοριακού που εκείνη την ώρα σκάλιζε τη μύτη του, κοιτάζοντας με νοσταλγία προς τον έξω κόσμο απ’ το παράθυρο…

-Μπορείτε να μου πείτε…

- Όχι σε μένα σε άλλο γραφείο… ».

  Είναι πολύ δύσκολο να γράψω για το βιβλίο που περιγράφει  με ένα πρωτότυπο, συνάμα πολύπλοκο και ξανα-μανά επανερχόμενο χρόνο, στιγμές από την καθημερινή ζωή του Δημητράκη και του Δημήτρη που περιγράφει όσα έχει ζήσει και ζει στον κόσμο μας, ώριμος πια, αλλά με καρδιά εφήβου. Βιώματα περασμένα από το φίλτρο της δικής του σκέψης και της δικής του κοσμοθεωρίας.

  Όπως είναι δύσκολο να περιγράψεις τον ίδιο τον συγγραφέα, που η καθημερινή του ζωή, αποτελεί ένα συνονθύλευμα από πολυσχιδείς δραστηριότητες: Όταν δεν κάνει τον φαρμακοποιό, ασχολείται με τον πόνο των άλλων. Τον ψυχικό αυτή τη φορά. Ή παίζει μουσική, ή βάζει πλακάκια, ή διασκεδάζει τους φίλους του, ή παίζει με την εγγονή του. Εκεί ήταν η μεγάλη του αλλαγή. Η Αλίκη Νο2. Κι ας ήρθαν μετά και τ’ άλλα του εγγόνια.

   Αλλά τι να προλάβει να γράψει κάποιος προλογίζοντας ένα βιβλίο, για έναν άνθρωπο που υποχρεωτικά γνωρίζει την καθημερινή του δραστηριότητα, αφού δεν περνάει μέρα να μην μιλήσουμε στο τηλέφωνο. Δεν περνάει μέρα, που να μην μάθω για ένα νέο επεισόδιο της ζωής του. Λες κι όλα τα παράδοξα του κόσμου, τυχαίνει να συμβαίνουν εκεί, στον μικρόκοσμο που τον περιτριγυρίζει. Εκεί στη γωνία Ηπείρου και Λιοσίων.

Όπως: «Λοιπόν, αυτό που συνέβη πριν λίγο, ήταν καταπληκτικό. Μαχαιρώθηκαν. Πήγε να στρίψει στην Ηπείρου, τράκαραν, βγήκαν έξω , ήρθαν στα χέρια, και τον μαχαίρωσε. Τον έφεραν στο φαρμακείο και γεμίσαμε αίματα. Ο άλλος μπήκε πάλι στο αυτοκίνητο κι έφυγε σαν κύριος.…».

  Στο βιβλίο αυτό, ο στενός κύκλος του Δημήτρη, που είναι τόσο μεγάλος και τόσο αγαπητός, θα δει για πρώτη φορά από πολύ κοντά, τον τρόπο ακριβώς που έχει  σκεφτεί μερικά πράγματα, που ήταν για κάποιους σημαντικά και για άλλους ασήμαντα. Και παρόλο που συναναστρέφονται τον Δημήτρη, ή τον γνώριζαν ακόμα από Δημητράκη, δεν τα είχαν ποτέ σκεφτεί έτσι.

 Αλλά και όσοι δεν γνωρίζουν τον συγγραφέα, καλό θα ήταν να μπορούσαν να βρεθούν για λίγο σε μια διανυκτέρευση μαζί του. Να του κάνουν παρέα και να γευτούν αυτό που θα τους προσφέρει ακόμα και στις πιο δύσκολες αναγνωριστικές στιγμές του.

 Κ. Μπ.

ΥΓ.   Αν ήξερα νότες, θα ήθελα να σου γράψω ένα μικρό κομμάτι, σε λα ματζόρε και να σου το αφιερώσω. Επειδή γνωρίζω πολύ καλά πως αυτές οι νότες σε αγγίζουν περισσότερο. Όπως μας αγκαλιάζει η μουσική σου όταν μας την προσφέρεις σε κάθε περίσταση, με όλη σου την καρδιά. Είτε με τα πλήκτρα είτε με τη φυσαρμόνικα.

-------

Σημείωση στυξ: Το βιβλίο δεν θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία, αλλά θα διατίθεται από τον φαρμακοποιό σε επιλεγμένα άτομα...