Γεννήθηκα στις 25 Ιουνίου 1948 από τον Μιχάλη και την Καίτη. Και οι δύο ήταν Κρητικής καταγωγής. Τα παιδικά μου χρόνια πέρασα στου Χαροκόπου της Καλλιθέας και τα πρώτα γράμματα έμαθα από την Αρσακειάδα γιαγιά Λιλή Ζαχαριουδάκη.
Δημοτικό και Γυμνάσιο πήγα στο Κολέγιο Αθηνών. Σπούδασα Δημοσιογραφία στον Όμηρο και Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στην ΠΟΕ της Νομικής.
Το 1968, σπουδαστής ακόμα στον Όμηρο, έδωσα εξετάσεις για να προσληφθώ σε μια νεοεκδιδόμενη εφημερίδα. ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ.
Ήρθα πρώτος. Ήταν η μοναδική πρωτιά που είχα πετύχει. Έτσι έγινα μαθητευόμενος δημοσιογράφος, σε μια ομάδα (μαζί με το Μπάμπη Παπαδάκη, το Μάνο Χουρδάκη και τον Ανδρέα Δαλδάκη) που τότε είχε επικεφαλής τους Λυκούργο Κομίνη, Σταύρο Απέργη, Δημήτρη Κατσίμη, Δημήτρη Κουμπιά.
Ως τον Ιανουάριο του 1970, οπότε εκδόθηκε η εφημερίδα εργαζόμουν άμισθος και τα κείμενά μου δημοσιεύονταν στον Ελεύθερο Κόσμο (την πρωινή του Σάββα Κωνσταντόπουλου). Ήταν εποχή της χούντας.
Από την αρχή της δημοσιογραφικής μου καριέρας εργάστηκα στο Εξωτερικό Δελτίο –ή τα Διεθνή όπως τα είπαν αργότερα. Δίπλα στον Μέμο Φαράκο, το Γιώργο Λεονάρδο, τον Αστέρη Στάγκο.
Χάρη στον Ντίνο Τσαλόγλου βρήκα δεύτερη δουλειά στην οικονομική εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ, την οποία εγκατέλειψα σε ένδειξη διαμαρτυρίας όταν απολύθηκε ο Ντίνος. Είχα την πολυτέλεια της αξιοπρέπειας.
Μόλις συμπλήρωσα τρία χρόνια Ταμείο, αποφάσισα να διακόψω την αναβολή μου και να υπηρετήσω τη θητεία μου, ώστε όταν επιστρέψω να είμαι έτοιμος να γραφτώ στην Ένωση.
Υπηρέτησα ως έφεδρος αξιωματικός ΠΒ, όλη σχεδόν τη θητεία μου στον Έβρο. Επί έξι μήνες στα σκηνάκια, την περίοδο της επιστράτευσης και απολύθηκα ύστερα από θητεία 28 μηνών (Οκτ1972- Φεβ 1975).
Όταν απολύθηκα είχε πέσει η χούντα, είχαν κλείσει ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ κι ήμουν άνεργος, αφού δεν θέλησα να συνεχίσω στον Ελεύθερο Κόσμο. Στην ΕΣΗΕΑ γράφτηκα από το Μικτό, το 1979 –άδικα χρόνια.
Προσλήφθηκα στην ΕΡΤ, στο ραδιόφωνο για Εξωτερικό Δελτίο στις 7 Μαρτίου 1975 και στις 15 Μαρτίου παντρευτήκαμε με τη Μίνα, που μου χάρισε την Κατερίνα (1977) και τη Μαρία (1979).
Ως το Νοέμβριο του 2001 οπότε συνταξιοδοτήθηκα πρόωρα, είχα εργαστεί στο Ραδιόφωνο στα Διεθνή και αργότερα ως διευθυντής Σύνταξης του Πρώτου Προγράμματος και στην Τηλεόραση στα Διεθνή καθώς και ως αρχισυντάκτης και διευθυντής του Γραφείου Ρεπορτάζ.
Toν Ιούνιο 75 εκδόθηκε η εφημερίδα ΕΣΠΕΡΙΝΗ, όπου εργάστηκα μόλις ως τις 20 Αυγούστου, επειδή τότε εκδόθηκε η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Ήμουν κι εγώ ένας από τους 80 στην «εφημερίδα των Συντακτών». Εκεί γίνομαι πρώτη φορά Υπεύθυνος του Εξωτερικού Δελτίου, αφού έφυγαν πρώτα ο Αστέρης Στάγκος για πάντα και κατόπιν ο Γιώργος Λεονάρδος για την Αμερική. Ήμουν τότε 28 χρόνων. Τον τίτλο αυτό θα διατηρήσω ως την πρόωρη συνταξιοδότησή μου, λόγω της υποχρεωτικής αποχώρησής μου από την ΕΡΤ, τέλος Οκτωβρίου 2001.
Το 1979 πηγαίνω στη ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ του Τάκη Λαμπρία , μαζί με την Κατερίνα Δασκαλάκη, το Γιάννη Λελούδα και τον Παντελή Τρωγάδη, για να φύγω όμως το καλοκαίρι του 1981 για την ΕΓΝΑΤΙΑ στη Θεσσαλονίκη, ιδιοκτησίας Βουδούρη. Επρόκειτο σε έξι μήνες να εκδώσει στην Αθήνα τον Ελεύθερο Τύπο με το Λυκούργο Κομίνη. Αλλα μεσολαβεί η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το Νοεμβριο του 81 οπότε επιστρέφω ως αρχισυντάκτης στο Πρώτο Προγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Με διευθυντή το Γιώργο Κορωναίο. Ταυτόχρονα σχεδόν προσλαμβάνομαι στο ΕΘΝΟΣ του Αλέκου Φιλιππόπουλου. Εξωτερικό Δελτίο, μαζί με το Σπύρο Κομίνη, την Ουρανία Λαμψίδου, τον Ντίνο Τσακοτέλη…
Από εκεί με καλεί στα ΝΕΑ το 1984 ο Λέων Καραπαναγιώτης, για να αποτελέσουμε μαζί με το Λυκούργο Κομίνη, το Γιάννη Μετζιδάκη και τον Πάνο Γεραμάνη τον πυρήνα για την μετατροπή των ΝΕΩΝ σε ταμπλόιντ. Στα ΝΕΑ βρέθηκα πάλι κοντά στον Κώστα Γαλανόπουλο, που είχα τόσο εκτιμήσει από τη συνεργασία μας στην τηλεόραση της ΕΡΤ, και ξαναβρήκα τον παλιό συμφοιτητή μου Δημήτρη Τσαλαπάτη.    Το 2001 αποφάσισα να περάσω σε μια νέα φάση της ζωής μου. Θα πραγματοποιούσα λοιπόν το όνειρό μου, αλλά αντί για έντυπο, είχα δική μου ιστοσελίδα και πολλά σχέδια. ΣΤΥΞ. Τον Ιούνιο του 2002 δημιούργησα αυτό που αποκαλώ εναλλακτικό ηλεκτρονικό περιοδικό: www.styx.gr. Ταυτόχρονα συνεχίζω να δίνω συνεργασίες για τα Διεθνή των ΝΕΩΝ…
Ο Τσαλαπάτης στάθηκε αιτία να επιστρέψω στο συνδικαλισμό, μια και είχα ήδη προϋπηρεσία ως ο πρώτος εκπρόσωπος των συντακτών του ΕΘΝΟΥΣ στο Μικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ (1981).
Επί τρεις συνεχείς θητείες διετέλεσα εκπρόσωπος των συντακτών των ΝΕΩΝ στο Μικτό, και κατόπιν εκλέχτηκα στο ΔΣ της ΠΟΕΣΥ (2001). Την θέση μου πήρε κατόπιν ο Κώστας Ντελέζος, από την Κίνηση Επαγγελματιών Δημοσιογράφων, όταν μαζί με τον Δημήτρη Τσαλαπάτη εκλεχτήκαμε στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, το Μάιο του 2003.
Στις 20 Ιανουαρίου 2004 εκλέχτηκα αντιπρόεδρος στο Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ.
Τον Ιούνιο του 2005 επανεκλέχτηκα στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ.
Τον Οκτώβριο του 2005 επέστρεψα στο έντυπο Εξωτερικό Δελτίο, αναλαμβάνοντας αρχισυντάκτης Διεθνών στην PRESS TIME. Άντεξα όμως τις αυθαιρεσίες της διεύθυνσης της εφημερίδας για δυόμιση μόλις μήνες. Παραιτήθηκα μετά από παρέμβαση- λογοκρισία τη αμερικανικής πρεσβείας, στην οποία δεν άρεσαν τα άρθρα μου.
Στις 15 Μαΐου 2006 μου απονεμήθηκε βραβείο, από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθαν. Μπότση, «για την επί 35 χρόνια ευδόκιμη θητεία μου στη δημοσιογραφία και τη δημιουργία του πρώτου ηλεκτρονικού περιοδικού στη χώρα».
Τον Ιούνιο του 2007, επανεκλέχτηκα για Τρίτη θητεία στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Όταν επιτέλους κατορθώσαμε να σχηματίσουμε προεδρείο, εκλέχτηκα Γενικός Γραμματέας. Και κατόπιν, για δεύτερη φορά αντιπρόεδρος στο Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ.
Η συνδικαλιστική μου πορεία, διακόπηκε στις εκλογές του Ιουνίου 2009 μια και δεν επανεκλέχτηκα σύμβουλος. Έτσι βρήκα περισσότερο χρόνο για το «ΣΤΥΞ».

ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ:

Η πρώτη μου αποστολή στο Εξωτερικό, ήταν στη Δαμασκό. Μετά την σφαγή των ευέλπιδων στη Χάμα από του Αδελφούς Μουσουλμάνους. Θα ακολουθήσουν κι άλλα ταξίδια στη Μέση Ανατολή, κυρίως στο Ισραήλ και τα κατεχόμενα, με τελευταίο, μετά την δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν.

Αρκετά ταξίδια στη Σοβιετική Ένωση - το πρώτο επί Μπρέζνιεφ- Μόσχα, Λένινγκραντ, Κίεβο, Μινσκ, Εριβάν) και κατόπιν πολλαπλά ταξίδια επί της περεστρόικα του Γκορμπατσόφ. Στα 60χρονα της Επανάστασης των Μπολσεβίκων συμπλήρωσα μήνα και πλέον στη Μόσχα. Ξαναπήγα στη Μόσχα «μετά είκοσι έτη» για να βρεθώ σε έναν διαφορετικό κόσμο.

  Ακολούθησα τον Ανδρεά Παπανδρέου στην περιοδεία του στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όταν η Ελλάδα πήρε για πρώτη φορά την προεδρία της ΕΟΚ. Καθώς και στο ταξίδι του στο Νέο Δελχί, όταν μαζί με τον Ραντζίβ Γκάντι (τον Πάλμε και τον Νυερέρε) προωθούσαν την "πρωτοβουλία των Έξι".

  Συνόδεψα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στην τελευταία προεδρική αποστολή του στο Βουκουρέστι, (επί Τσαουσέσκου). Εκεί, μαζί με τον αξέχαστο Αντώνη Καλαμαρά είχαμε μια de profundis (αλλά off the record) πολύωρη συζήτηση με τον Πρόεδρο, με κύριο θέμα «το πρόβλημα της Παιδείας» στη χώρα.

  Παρακολούθησα ως απεσταλμένος του Πρώτου Προγράμματος της Ραδιοφωνίας, τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ το 1988, όταν υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος ήταν ο Μάικ Δουκάκης. Ξαναπήγα (από ΤΑ ΝΕΑ) στις ΗΠΑ σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα μαζί με Τούρκους και Κύπριους δημοσιογράφους, ως προάγγελοι της "αντιμετώπισης της ελληνο-τουρκική κρίσης".

  Επισκέφτηκα το Πεκίνο και τη Σαγκάη μαζί με αντιπροσωπεία της ΕΣΗΕΑ. Πήγα ακόμα στην Ιαπωνία, για να προσκυνήσω το Μαυσωλείο στην Χιροσίμα. Επισκέφτηκα το Τόκιο και το Μαντσούε όπου τιμάται ο Λευκάδιος Χερν, ως εθνικός συγγραφέας της Ιαπωνίας.

  Αλλά τις πιο έντονες συγκινήσεις μου πρόσφερε μια χώρα που δεν υπάρχει πια: η γειτονική βασανισμένη Γιουγκοσλαβία. Έζησα από κοντά, όλο το δράμα της γιουγκοσλαβικής τραγωδίας, στη δεκαετία του '90: Βοσνία, Κοσσυφοπέδιο, με αποκορύφωμα τις εκλογές, το ολιγόωρο πραξικόπημα και την ανατροπή του Μιλόσεβιτς.

Τύχη αγαθή, έδοξε να βρεθώ στην επαγγελματική μου ωριμότητα υπό τη καθοδήγηση του μοναδικού Λέοντα Καραπαναγιώτη.
Πάρα πολλά οφείλω στον Λυκούργο Κομίνη, που με είχε στις επιλογές ως συνεργάτη του (Τα Σημερινά, Ελευθεροτυπία, Εγνατία, ΈΘΝΟΣ, ΤΑ ΝΕΑ).

Κώστας Μπετινάκης