Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

     Πολιτικά παιχνίδια 
με θρησκευτικές προεκτάσεις
   που επιβάλλουν οι ΗΠΑ
Αυτήν την εβδομάδα αποφασίζει για το ουκρανικό αυτοκέφαλο η Εκκλησία της Ελλάδος. Εκτός επίσημης ατζέντας το θέμα, αλλά αναμένεται να αφιερωθεί σημαντικός χρόνος σε αυτό.
  Ουδετερότητα έχει τηρήσει η Εκκλησία της Ελλάδος από την ημέρα παραχώρησης της αυτοκεφαλίας στη «νέα εκκλησία της Ουκρανίας», αποφεύγοντας να πάρει θέση υπέρ ή κατά της απόφασης.
Ωστόσο, μετά από σειρά αναβολών, ήρθε η ώρα της Ιεραρχίας που ετοιμάζεται να κάνει την τελική συζήτηση επί του ζητήματος.
Η επίσημη ατζέντα των συζητήσεων της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος περιλαμβάνει ζητήματα υπογεννητικότητας, ανεργίας, ομόφυλων ζευγαριών ακόμα και τεχνητής νοημοσύνης. Δεν έχειανακοινωθεί επίσημα 
Αν θα εξετασθεί και το ζήτημα της αυτοκεφαλίας της εκκλησίας της Ουκρανίας.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Sputnik, το ζήτημα θα έρθει από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο προς συζήτηση με τα μέλη της Ιεραρχίας, παρά το γεγονός ότι δεν συμπεριλαμβάνεται στην ατζέντα.
«Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του Μακαριωτάτου να φέρνει τα ζητήματα που ο ίδιος επιθυμεί και κρίνει απαραίτητο να συζητηθούν στην Ιεραρχία», επισημαίνει πηγή της ελληνικής εκκλησίας.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι 82 κληρικοί θα κληθούν να τοποθετηθούν επί του ζητήματος. Η τοποθέτηση δεν είναι υποχρεωτική.
 Ωστόσο, η τελική απόφαση ανήκει στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.
Τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο επί του ζητήματος έχει ο Μακαριώτατος, λένε, πηγές της εκκλησίας της Ελλάδος:
«Αν υπάρξει διχογνωμία μεταξύ των κληρικών και σφοδρές αντιδράσεις, τότε είναι στη διακριτική ευχέρεια του Αρχιεπισκόπου να αποφασίσει αν θα θέσει το ζήτημα σε ψηφοφορία. Δεν είναι όμως υποχρεωμένος να το θέσει».  
Τα πάντα θα κριθούν από τον τρόπο που θα τεθεί το ερώτημα: Αν θα συζητηθεί η ικανότητα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου να παραχωρεί αυτοκεφαλία ή αν θα συζητηθεί η αναγνώριση της νέας εκκλησίας της Ουκρανίας. 
Τελικά ποια θα είναι η στάση του Αρχιεπισκόπου;
 «Είναι αλήθεια ότι δέχεται αρκετές εισηγήσεις προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Μην ξεχνάτε και τις αμερικανικές συμβουλές. Όμως, ο Μακαριώτατος τήρησε εδώ και καιρό ουδετερότητα, καθότι δεν επιθυμούσε τον διχασμό. Πληθαίνουν οι φωνές που του ζητούν να βρει μια μέση λύση, δηλαδή να μην αποκηρύξει ούτε τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ούτε τον Πατριάρχη Μόσχας», αναφέρουν οι ίδιες πηγές και συνεχίζουν:
«Τον έχουν ενημερώσει επίσης για το γεγονός ότι η νέα εκκλησία της Ουκρανίας είναι διεθνώς απομονωμένη και ότι ο Φιλάρετος (σ.σ πρώην προκαθήμενος της σχισματικής εκκλησίας της Ουκρανίας), που πρωτοστάτησε στη διαδικασία απόκτησης του Τόμου της Αυτοκεφαλίας έχει εκφράσει σοβαρές ενστάσεις για το αποτέλεσμα».
  «Αν αναγνωρίσει η εκκλησία της Ελλάδος την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας είναι σχεδόν σίγουρο ότι διακόπτεται αυτόματα η λατρευτική κοινωνία της με τη ρωσική εκκλησία, τον πιο σταθερό και ενεργό δεσμό Ελλάδας-Ρωσίας. 
  Όλα ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 2018, όταν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος της Κωνσταντινούπολης αποφάσισε να παραχωρήσει αυτοκεφαλία σε σχισματική εκκλησία της Ουκρανίας. Ήταν το αποτέλεσμα της ενοποίησης των δύο σχισματικών εκκλησιών σε μία.   Αυτό έγινε επίσημα στις αρχές του 2019.
 Τότε συνάντησε την άμεση αντίδραση του Πατριαρχείου Μόσχας το οποίο έχει στην πραγματικότητα τη δικαιοδοσία για την Εκκλησία της Ουκρανίας.
  Η Ρωσική Εκκλησία αντιτάχθηκε πολλές φορές κατά των αυθαιρεσιών του Βαρθολομαίου.
  Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υποστήριξε ότι η πράξη του Πατριάρχη να παραχωρήσει την αυτοκεφαλία, υποκινήθηκε μεταξύ άλλων από αμερικανικά συμφέροντα.
Πριν από λίγες ημέρες, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, άσκησε έντονη κριτική στις ΗΠΑ αναφερόμενος σε πιέσεις που ασκούν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες προκειμένου να αναγνωρίσουν την αποκαλούμενη «νέα εκκλησία» της Ουκρανίας.
(https://sputniknews.gr/)
 
  Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος γράφει στην ιστοσελίδα του:
Από τη Θράκη στην Ουκρανία: Πρώτα η Αμερική!
 
  (…) Το πολύ σημαντικό που ζητάνε οι Αμερικανοί από τον Αρχιεπίσκοπο και τον κ. Μητσοτάκη, είναι να αναγνωρίσει η ελληνική Εκκλησία την εντελώς μειοψηφική, χωρίς κανένα κύρος εντός της χώρας της και μη αναγνωριζόμενη από κανέναν διεθνώς «Αυτοκέφαλη Εκκλησία» της Ουκρανίας. Αν το πράξουν, θα επιφέρουν συντριπτικό πλήγμα και στις ελληνο-ρωσικές σχέσεις (η Ουκρανία έχει για τους Ρώσους την ίδια σημασία που έχει για μας Αιγαίο και Κύπρος), αλλά και στο ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο!
  Το λέμε επειδή αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη το Πατριαρχείο δεν είναι συνδρομή σε μια σύγκρουση που μάλλον αφρόνως ξεκίνησε (υπό έλεγχο ο ρόλος των Τσίπρα – Κοτζιά στην υπόθεση αυτή), αλλά μάλλον βοήθεια και μεσολάβηση ώστε να έχουμε μια συμβιβαστική εκτόνωση της κρίσης στις σχέσεις με τη Ρωσική Εκκλησία, όπως άλλωστε έχουν προτείνει και προσπαθούν δύο σεβαστοί Ιεράρχες, ο Τιράνων Αναστάσιος και ο Κύπρου Χρυσόστομος. Ελπίζουμε βέβαια να μην τους βγάλουν κι αυτούς «κατασκόπους της Ρωσίας» οι πρεσβείες των ΗΠΑ και της Βρετανίας και οι δικές μας υπηρεσίες, όπως δοκίμασαν να κάνουν πέρυσι με τους οργανωτές των συλλαλητηρίων για το μακεδονικό!
  Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν στηρίζεται παρά στην πνευματική ακτινοβολία του για να συνεχίσει να ασκεί όντως τον οικουμενικό ρόλο του. Δεν έχει δυνατότητα να κερδίσει αυτή τη σύγκρουση, πόσο μάλλον εναντίον της ισχυρότερης ορθόδοξης εκκλησίας στον κόσμο, που συγκεντρώνει στις τάξεις της περίπου τους μισούς Ορθοδόξους παγκοσμίως και υποστηρίζεται από μία μεγάλη δύναμη. ‘Όχι μόνο λόγω συσχετισμού, αλλά γιατί δεν έπεισε κανέναν. Καμιά ορθόδοξη εκκλησία δεν ακολούθησε το Φανάρι στην αναγνώριση της αυτοκέφαλης εκκλησίας της Ουκρανίας και της υπαγωγής της στην Πόλη, αντί της Μόσχας, όπου υπάγεται εκκλησιαστικά η Ουκρανία από τον 17ο αιώνα! Στην ίδια την Ουκρανία, η εκκλησία αυτή εκπροσωπεί μια μικρή μειοψηφία ιερωμένων και πιστών. Η παράταση και το περαιτέρω βάθεμα της αντιπαράθεσης μεταξύ του Οικουμενικού και του Πατριαρχείου Μόσχας θα οδηγήσει σε «εμφύλιο» εντός της Ορθοδοξίας, σε παγκόσμια κλίμακα, που θα πλήξει ασφαλώς το κύρος της. Θρίαμβος για τον Πάπα, αλλά θρίαμβος κυρίως και για τον στρατηγό του «Πολέμου των Πολιτισμών», τον Αμερικανό γεωπολιτικό Σάμιουελ Χάντινγκτον, εκφραστή της πιο ανθελληνικής και πιο αντι-ορθόδοξης τάσης μέσα στο δυτικό κατεστημένο.
  Ο γράφων δεν θα ετάσσετο υπέρ ενός συμβιβασμού, αν το Φανάρι υποστήριζε εδώ μια θέση αρχής, επί της οποίας δεν χωρεί καμία υποχώρηση. Αλλά το επιχείρημα ότι η Ουκρανία, ως ανεξάρτητη χώρα, δικαιούται ανεξάρτητης εκκλησίας, δεν μπορεί να εξαντλήσει το θέμα. Πρώτον, διότι αυτό πρέπει κυρίως να το θέλουν οι ίδιοι οι πιστοί και ιερείς στην Ουκρανία – δεν φαίνεται να συμβαίνει.    Δεύτερο, γιατί είναι εξαιρετικά συζητήσιμο τι είναι αυτή η «ανεξάρτητη Ουκρανία». Εκεί οργάνωσαν το 2014 ένα πραξικόπημα οι Αμερικανοί, στη συνέχεια ξέσπασε εμφύλιος και μετά χρησιμοποιήθηκαν όλα αυτά για να περάσουμε σε νέο Ψυχρό Πόλεμο. Στις συνθήκες αυτές, η αναγνώριση της «αυτοκεφαλίας» είναι το «θρησκευτικό ισοδύναμο» της εκστρατείας Βενιζέλου (που συνέβαλε στη Μικρασιατική Καταστροφή). Πρόκειται, εμμέσως πλην σαφώς, για παρέμβαση υπέρ της μίας πλευράς σε μια εμφύλια και μια διεθνή σύρραξη!
  Μήπως να περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα; Επιπλέον, η ανεξαρτησία δεν πάει πάντα με ανεξάρτητη Εκκλησία, αν κρίνουμε από την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα, το Αν. Αιγαίο. Αυτά, αφήνοντας κατά μέρος τη θεολογική διαμάχη που ξέσπασε για το πως αποδίδεται η αυτοκεφαλία κλπ. επί της οποίας δεν είμαστε αρμόδιοι.
  Μήπως θα ήταν καλύτερα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης και οι άλλοι ιεράρχες, να αναλάβουν μια σπουδαία ειρηνευτική, μεσολαβητική προσπάθεια, ώστε να γαληνέψουν τα πνεύματα και να μην αλληλοσκοτώνονται δύο Ορθόδοξοι λαοί; Αυτό μάλλον θα συνεισέφερε περισσότερο στο κύρος και της Ορθοδοξίας και της Ελλάδας και θα έδινε φτερά στον οικουμενικό ρόλο του Πατριάρχη.    Ο Πατριάρχης δεν είναι υπεύθυνος ασφαλώς για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία. Διερωτώμεθα όμως αν είναι ωραίο να υποδέχεται θερμότατα στην Πόλη τον Πρόεδρο Ποροσένκο, που φωτογραφίζεται με βετεράνους των φοβερών Waffen SS και σιγοντάρει την εγκληματική δράση της ναζιστικής Πολιτοφυλακής του Αζώφ.
Μήπως άραγε δεν έχουν ψυχή οι δεκάδες Ουκρανοί πολίτες, που τους έκαψαν ζωντανούς οι εθνικιστές στην Οδησσό;
  Τα λάθη είναι ανθρώπινα, η επιμονή όμως σε αυτά δεν δικαιολογείται.
  Υπάρχουν αυτοί που διαμαρτύρονται για τον ρωσικό θρησκευτικό «ηγεμονισμό» και «επεκτατισμό». ‘Όμως, εδώ δεν μιλάμε για τα «χωράφια μας», όπως το Άγιον Όρος, όπου πρέπει να υπερασπιστούμε με νύχια και με δόντια τον ελληνικό του χαρακτήρα. Μιλάμε για το Ντονιέτσκ και το Ντονμπάς, για το Κίεβο και την Κριμαία, για την καρδιά της Ρωσίας δηλαδή εδώ και πάνω από χίλια χρόνια.    Επεμβαίνοντας εκεί δεν αντιμετωπίζουμε, ενισχύομε τον όποιο ρωσικό «ηγεμονισμό» και «επεκτατισμό». Ελπίζει κανείς η φρόνηση να επικρατήσει.
https://www.konstantakopoulos.gr/
Subscribe in a reader Facebook page Follow me