Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ - Άλλο Συνδικάτο

 

Αυτά τα παιδιά έχουν τα μάτια τους στραμένα στην Ευρώπη.

 

Του Κώστα Μπετινάκη

 

Φτάσαμε λοιπόν στο σταυροδρόμι, ή βρισκόμαστε για μια ακόμα φορά ενώπιον μιας τεχνητής κρίσης που στο τέλος θα δείξει ποιος πραγματικά έχει το πάνω χέρι και κινεί όλα τα νήματα;

Το ΝΑΤΟ, αφού κέρδισε τον Ψυχρό Πόλεμο χωρίς να ρίξει τουφεκιά, αντιμετωπίζει έντονη  κρίση για το Ιράκ, που απειλεί να προκαλέσει ρωγμές, ή ακόμα και να καταστρέψει την πλέον ισχυρή συμμαχία στον Κόσμο.
Αν και
φαινομενικά η διαμάχη στο ΝΑΤΟ προκλήθηκε από την αντίθεση ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών σε μία αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράκ, έχει εξίσου να κάνει  με τα ερωτήματα όπως  «ποιο θα είναι το μέλλον της Ευρώπης;», «π
οιες οι σχέσεις Ευρώπης -ΗΠΑ;» «Ποιοι οι στόχοι του ΝΑΤΟ;»
«Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη κρίση που έχει αντιμετωπίσει το ΝΑΤΟ εδώ και 30-40 χρόνια» λέει ο καθηγητής  Μάικλ Κλαρκ, αναλυτής σε θέματα Αμυνας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
«Το ΝΑΤΟ θα επιβιώσει της διαμάχης για το Ιράκ, επειδή τα περισσότερα μέλη του στην Ευρώπη είναι αφοσιωμένα  σε μια συμμαχία που αποτελεί την κοιτίδατης αμυντικής τους δομής», υπο
στηρίζουν  οι παραδοσιακοί φιλο-ΝΑΤΟϊκοί
αναλυτές.
Κι όμως
, λένε οι άλλοι, πως  το ΝΑΤΟ μπορεί να βγει εξασθενημένο, λιγότερο ενωμένο και με αβεβαιότητες για το ρόλο του, τις δομές του και στο κάτω κάτω πόσο λαμβάνονται οι εταίροι  στις  σημαντικές αποφάσεις;


Η διαμάχη ξέσπασε με τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Βέλγιο να εμποδίζουν την
έναρξη αμυντικού σχεδιασμού για το μέλος του  ΝΑΤΟ, την Τουρκία, από ενδεχόμενη ιρακινή επίθεση. Είναι άραγε η  πραγματική διαφωνία για την κατηγορηματική στάση της Ουάσιγκτον στο θέμα του αφοπλισμού του Ιράκ; Θυμάμαι πως όταν είχε τεθεί ζήτημα αντικατάστασης του στρατιωτικού αρχηγού των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων που σταθμεύουν στην Ευρώπη, πριν μερικά χρόνια, οι ΗΠΑ ούτε να το συζητήσουν δεν θέλησαν να μην είναι Αμερικανός στρατηγός.
Ετσι ο πρόσφατος  καυγάς για την αμυντική ενίσχυση της Τουρκίας προκάλεσε φόβο στους ΝΑΤΟϊκούς κύκλους ότι γίνεται προσπάθεια να παραμεριστεί η υφιστάμενη αρχή για την προστασία  των μελών της συμμαχίας : «ενδεχόμενη επίθεση σε ένα μέλος εξισούται με επίθεση σε όλα τα μέλη».
Σε περίπτωση μη εφαρμογής της αρχής αυτής
υπάρχει άμεση απειλή για την ύπαρξη της συμμαχίας των ΗΠΑ με τις 18 χώρες.


Το μεγάλο ερωτηματικό
κρεμμόταν στα χείλη ορισμένων μελών  της συμμαχίας για το ΝΑΤΟ, από τότε που τέλειωσε ο  Ψυχρός Πόλεμος. Οταν δημιουργήθηκε το  ΝΑΤΟ το 1949 είχε στόχο την προστασία της Ευρώπης, απέναντι στη Σοβιετική Ενωση. Μετά την διάλυση της Σοβιετικής αυτοκρατορίας και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Ατλαντική Συμμαχία  αγωνίστηκε προκειμένου να βρει ένα νέο ρόλο που να πέιθει για την αναγκαιότητα της ύπαρξή της.
Χωρίς
να υφίστατια όμως  ορατή  απειλή , οι επικριτές  της υποστήριζαν πως το ΝΑΤΟ δεν είχε πλέον άλλο ρόλο να παίξει και ότι οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που επέμεναν να το συντηρούν  επειδή ήθελαν μέσω του ΝΑΤΟ για να επιβάλλουν τη θέλησή τους στην Ευρώπη.

 Οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται  να συμπεριφέρονται απέναντι στους συμμάχους ως ίσος προς ίσο, υποστηρίζουν οι επικριτές.
Υπάρχουν
πάντοτε και
 οι οπαδοί του ΝΑΤΟ που εκφράζουν ανησυχίες μήπως οι διαφωνίες εξαγριώσουν την Ουάσιγκτον η οποία θα αποχωρήσει, εγκαταλείποντας την Ευρώπη χωρίς ισχυρή Αμυνα.
«Οι ΗΠΑ είναι  τόσο ισχυρές που δεν έχουν την ανάγκη συμμάχων», υποστηρίζουν.
Η τωρινή κρίση, έχει περισσότερο να κάνει  με το μέλλον της Ευρώπης, παρά με την κρίση για το Ιράκ.

Οι ΗΠΑ είναι αλήθεια πως δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι την ιστορία της ίδρυσης Αμυντικών δομών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και ήταν εκείνες που έβαλαν κατά του Ευρωστρατού βρίσκοντας διάφορους τρόπους να τον υπονομεύσουν.

Από δώ και πέρα αρχίζει ένα πόλεμος χαρακωμάτων των δύο στρατοπέδων. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ΗΠΑ αυτή την εποχή έχουν αρχίσει να είναι της μόδας τα ανέκδοτα  εναντίον του τρόπου ζωής των Γάλλων.

Η Ιστορία έχει δείξει πως οι χτεσινοί σύμμαχοι και φίλοι γρήγορα γίνονται αντίπαλοι, όταν τους χωρίσει τος υμφέρον. Πάει λοιπόν η εποχή της δόξας του Λαφαγιέτ στις ΗΠΑ.

Αμερικανοί και Βρετανοί σχολιαστές προσπαθούν να προωθήσουν την ιδέα πως η Γαλλία έχει ως όνειρο εδώ και χρόνια να τεθεί επικεφαλής μιας ευρωπαϊκής αμυντικής συμμαχίας που θα αντικαταστήσει το ΝΑΤΟ και θα αντιταχθεί στις ΗΠΑ.
Οι ίδιοι πιστεύουν ότι η Γαλλια και η Γερμανία διακατέχονται από φόβο μήπως χάσουν την πρωτοκαθεδρία τους στην Ευρώπη καθώς τα φιλο-αμερικανικά  ανατολικο-ευρωπαϊκά κράτη γίνο
νται μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η αλήθεια είναι ότι το φιλοαμερικανικό πνεύμα είναι φυσικά αυξημένο στις χώρες εκείνες που χρόνια ήθελαν να αποδεσμευτούν από την αγκαλιά της Σοβιετικής Ενωσης. Και ακόμα βλέπουν τις ΗΠΑ ως σωτήριο φίλο. Τι γίνεται όμως και με τα ευρωπαΪκά κράτη που τόσο καιρό, με πρόφαση τον σοβιετικό κίνδυνο, υποβάλλονταν σε μύριες όσες πιέσεις από την υπερατλαντική φίλη και σύμμαχο;
Οι φιλοΝΑΤΟϊκοί και φιλο-αμερικανικοί κύκλοι προσπαθούν να εκφοβίσουν τα ευρωπαϊκά κράτη λέγοντάς τους πως  πόσα από αυτά θα ήθελαν να ανταλλάξουν το ΝΑΤΟ με μία άλλη συμμαχία με επικεφαλής τη Γαλλία, που θα προσπαθήσει  να φορέσει τις μπότες των ΗΠΑ;
Πόσο έτοιμη είναι η Ευρώπη να σταθεί στα πόδια της; Ο «πόλεμος» εναντίον της από τις ΗΠΑ έχει ξεσπάσει εδώ και πολύ καιρό.

Δεν είναι μόνο ο πόλεμος με τη μορφή των  δασμών για τα εισαγόμενα ευρωπαϊκά  προϊόντα στις ΗΠΑ. Ακόμα και ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία – η διάλυση της Ομοσπονδίας και η προσπάθεια να αναζωπυρώσουν τα εθνικιστικά πάθη, ήταν μια προειδοποίηση πως ανά πάσα στιγμή η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μπορεί να καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος και εν μέσω πολεμικών δεινών.

 

Ως πότε όμως θα πρέπει να σύρεται η Ευρώπη πίσω από το άρμα των αμερικανικών συμφερόντων;  Η μάλλον μήπως η Μονοκράτειρα δύναμη, αρχίζει να διαβλέπει πως η μόνη ενδεχόμενη απειλή είναι η Ενωμένη Ευρώπη και θέλει τώρα μια σύγκρουση μια και νοιώθει να είναι ακόμα ισχυρότερη;

Είναι πολλοί οι Ευρωπαίοι οραματιστές που έχουν προβλέψει πως η ισχύς βρίσκεται στην Ενωμένη Ευρώπη, από τα Ουράλια ως τον Ατλαντικό. Και καλό είναι οι κρίσεις αυτές να ενδυναμώνουν την ευρωπαϊκή ιδέα θέτοντας στο περιθώριο όλους εκείνους τους αυλοκόλακες της υπερπόντιας παντοκράτειρας.

Οι φιλοπόλεμες κραυγές για την ενίσχυση των αμερικανικών συμφερόντων δεν αρμόζουν στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. 

Subscribe in a reader Facebook page Follow me