Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

Δεν ξέρω κατά πόσο ο διάσημος λόγος του Αντόρνο που αποφάνθηκε  κάποτε  ότι «μετά το Άουσβιτς δεν μπορεί να γραφτεί ποίηση», αποτελεί κατάχρηση. Όχι διότι η αγριότητα των ημερών που ζούμε φαίνεται να αμφισβητεί  την ιστορική «μοναδικότητα» της εβραϊκής οδύνης και να ακυρώνει  τα πολλαπλώς κερδαλέα κοπιράιτ των δακρύων αλλά κυρίως  διότι από την σκοπιά μάλιστα που θα κατέληγε να δει το ζήτημα και ο ίδιος ο Αντόρνο, αυτό ακριβώς ήταν πάντοτε ο επιδιωκόμενος στόχος κάθε στρατοπεδάρχη: η μη δυνατότητα ποίησης, δηλαδή η μη δυνατότητα άρνησης του παγκόσμιου στρατοπέδου –εάν βέβαια λέγοντας ποίηση δεν εννοούμε απλώς και μόνο αυτά τα μαύρα σημαδάκια πάνω στο χαρτί  αλλά ό,τι επιμένει ακόμη μέσα μας να λέει όχι.
Δεν μιλάω εδώ βέβαια για την «ποίηση της αντίστασης», όπως θα λέγαμε κάποτε, αλλά για την αντίσταση της ποίησης, για τους μικρούς  σκληρούς πυρήνες αντιστάσεως που αυθαδιάζουν στην ακατάσχετη καθημερινότητα  του θανάτου μας- για το απροσδόκητο γρασίδι που βλέπουμε κάποτε να ραγίζει το τσιμέντο. Μιλάω γι’ αυτήν την άρνηση που είναι ο στόχος όλων των τανκς, πριν και μετά το Άουσβιτς, πριν και μετά τον Χέγκελ- την εναντίωση  σε ένα κυρίαρχο life style το οποίο διακηρύσσει μέχρι σήμερα: «Όπου ακούω τη λέξη «κουλτούρα» πυροβολώ.
  Μέχρι σήμερα και σε όλες τις γλώσσες: «Μη συγκρίνετε το Ολοκαύτωμα με ό,τι γίνεται στην Παλαιστίνη», μας διέταξε από τηλεοράσεως το μέγα θράσος κατά τις ημέρες εκείνες που η παραλυμένη ανθρωπότητα έβλεπε τη σφαγή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί είχε  ειπωθεί τότε ότι μέσα στα τανκς που ισοπέδωναν τα σπίτια  και τα σώματα των Παλαιστινίων «βρίσκονταν τα εγγόνια των θυμάτων του Άουσβιτς».
Μεγάλη ύβρις όντως, για τα θύματα του ΄Αουσβιτς. Διότι τα πραγματικά εγγόνια των θυμάτων του ΄Αουσβιτς δεν βρίσκονται μέσα στα ισραηλινά τανκς, αλλά κάτω από τα ερείπια της Τζενίν. Μέσα στα τανκς άγνωστο ποιοι βρίσκονταν, αφού τα παιδιά του Γκαίμπελς υποτίθεται ότι είχαν πεθάνει μαζί με τον πατέρα τους το 1945.
«Δεν πρέπει λοιπόν να συγκρίνεται το Ολοκαύτωμα με ό,τι γίνεται στην Παλαιστίνη». Όχι όμως για τους λόγους που προβάλλει η καθεστηκυία προπαγάνδα του πολιτικώς ορθώς σκέπτεσθαι, αλλά διότι απέναντι στην  -τότε- ναζιστική βία ορθωνόταν η διεθνής αντίσταση, ενώ σήμερα απέναντι στην ίδια βαρβαρότητα  έρπει μια υποκριτική  «διεθνής κοινότητα». Αν το καλοσκεφτεί κανείς  δεν είναι να κλαίει την Παλαιστίνη, αλλά τον υπόλοιπο κόσμο . Τον κόσμο όπου ανήκουμε, όσο και αν φώναζαν «είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι!» οι ευάριθμοι που ακτέβηκαν στο δρόμο εκείνες τις μέρες.
«Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι!» -αλλά εγώ δεν μπορώ να νιώσω Παλαιστίνιος επειδή δεν μπορώ να νιώσω υπερηφάνεια. Δεν έχω τη δύναμη  της γριούλας εκείνης , αν τη θυμάστε που μέσα στα ερείπια της ζωής της, μέσα στις στάχτες και τα δάκρυα ούρλιαζε κόντρα στην Ιστορία: «Δεν θέλουμε τρόφιμα, όπλα θέλουμς!».
Όχι, δεν μπορώ να νιώσω Παλαιστίνιος. Νιώθω  Εβραίος. Νιώθω τη συντριβή του Εβραίου, με τη μπότα των «εκλεκτών» να μου λιώνει το πρόσωπο, να σβήνουν οι γραμμές και τα χαράγματα αιώνων πολιτισμού, να γίνονται λάσπη μέσα στη λάσπη όλα τα ιερά και τα όσια της δημοκρατίας- ένας «εβραίος Ευρωπαίος, ένας «εβραίος» Έλληνας μέσα στο περίλαμπρο Άουσβιτς της Νέας Τάξης.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,  2  Ιουνίου 2002


Ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος είναι επιμελητής εκδόσεων.
 Βιβλία του:
«Ο Κάντιος και τα Βαλκάνια» εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ (υπό έκδοση).
«Άνθρωπος στη Θάλασσα»  Εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ
«Μετασολωμικά 2001» Εκδόσεις ΕΡΑΣΜΟΣ


 

Subscribe in a reader Facebook page Follow me