Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

Ταραγμένα Χωρικά Ύδατα

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Ρεθυμνιώτη πολιτικό Μπάμπη Γεωργακάκη   (βουλευτή Ρεθύμνου και γενικό γραμματέα του υπουργείου Αιγαίου την περίοδο της ίδρυσης του), οργάνωσε ο σύλλογος Κρητών Ζωγράφου «Ο Καζαντζάκης».

 Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 3 Απριλίου (11.30 π.μ.) στο θέατρο ΣΤΟΑ, με ομιλητές:

-τον συμμαθητή  του Στ. Πετρουλάκη  Πτέραρχος Ε.Α. (υπασπιστής του Ανδρέα Παπανδρέου)

-τον Δημήτρη  Τσαλαπάτη, Δημοσιογράφο, Ταμία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ.

       Μίλησαν επίσης ο συγκρατούμενος του Λευτέρης Βερυβάκης και ο Πρόεδρος Κρητών Ζωγράφου,  Φ.Νταουντάκης.

Παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Απ. Κακλαμάνης, ο βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στ.Τζουμάκας, μέλη του Π.Σ. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ.α.

 

O χαιρετισμός του Δημήτρη Τσαλαπάτη

Η επικαιρότητα των ημερών, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς άλλωστε, τα έχει όλα:

1.           Παραβιάσεις στο Αιγαίο, βέβαια, που συνεχίζονται με την μορφή ρουτίνας. Και δεν είναι πια είδηση.

2.           Την Τουρκία να επιμένει απλώς στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου για την τελωνειακή ένωση και με την Κύπρο.

Την Κύπρο να απαιτεί και σωστά όχι μόνο την υπογραφή αλλά και την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου για αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους Τούρκους.

 Και την ίδια ώρα το σχέδιο ΑΝΑΝ για το Κυπριακό να επανέρχεται από το παράθυρο, με την εξωτερική μας πολιτική να παρακολουθεί εξ αποστάσεως.

3.           Τις εξελίξεις στην βαλκανική ενδοχώρα.

4.           Την Ευρωπαϊκή ενδοσύγκρουση για το Ευρωσύνταγμα.

5.           Την Ορθοδοξία περίπου να παραδίδει ή να παραδίδεται στα Ιεροσόλυμα.

6.           Και στο αμιγώς εσωτερικό μας μέτωπο να διαπιστώνεται πλέον καθαρά, ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες βίαιη ανατροπή θεσμικών κατακτήσεων στην εργασία, την κοινωνική ασφάλιση και την κοινή ωφέλεια, τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Με μια δημόσια διοίκηση που αναπαλαιώνεται με αρχιτεκτονική κατεύθυνση από το παρελθόν και κυρίως από την περίοδο 1989-1993.

Με σκληρή λιτότητα και φοροεπιδρομή για όλους.

Και μία αγορά όπου επικρατεί κλίμα κερδοσκοπίας και καθιστά την ακρίβεια έναν οδυνηρό εφιάλτη που συνεχίζεται.

Ταυτόχρονα να διαπιστώνεται κρίση στην Δικαιοσύνη, στην Εκκλησία, αλλά με διαδικασίες και χειρισμούς βασικού μετόχου σε πολλά θέματα να θολώνει το τοπίο της ενημέρωσης και να αποπροσανατολίζεται ο λαός.

Ταυτόχρονα να διαμορφώνεται συγκρουσιακό κλίμα στην επιχειρηματική κοινότητα που μόνο την ανάπτυξη δεν ευνοεί.

Και η Οικονομία μας τελικά να είναι υπό αυστηρή επιτήρηση από τις Βρυξέλες μετά το έργο της απογραφής.

Η επιστροφή λοιπόν αυτή με τις ίδιες μεθοδεύσεις στο αποτυχημένο πολιτικό μοντέλο, εκεί που είχαμε μείνει δηλαδή στο 1993, κάνει τώρα ακόμα επίκαιρες τις επισημάνσεις του ΜΠΑΜΠΗ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ, όπως έχουν καταγραφεί πριν από τρία χρόνια στο Βιβλίο του με τον συμβολικό αλλά και διαχρονικό για όλους μας τίτλο «ταραγμένα χωρικά ύδατα».

Πρόκειται για μια πολιτική παρακαταθήκη που αναδεικνύει την χάραξη εθνικής στρατηγικής, την δημιουργία αποτελεσματικού κράτους και την ανάπτυξη παλλαϊκής άμυνας ως αναγκαίες προϋποθέσεις για εξωτερική πολιτική, άμυνα, ανάπτυξη και το κοινωνικό κράτος.

Ότι ακριβώς αρνείται η σημερινή πολιτική διαχείριση που έχει την εξουσία: ή νέα διακυβέρνηση, όπως αυτοαποκαλείται.

Γι’ αυτό ακριβώς η άρνηση της χώρας, όπως προσωπικά θα έλεγα, περιγράφεται στα «ταραγμένα χωρικά ύδατα» από τον διορατικό πολιτικό Μπάμπη Γεωργακάκη, … «η άρνηση λοιπόν της χώρας να συμβαδίσει με το αυταπόδεικτο βουλιάζει τον τόπο στην αβεβαιότητα της προχειρότητας και των ευκαιριακών επιλογών».

Το ίδιο επίκαιρη όσο ποτέ γίνεται έτσι και η δημοκρατική πρόταση επαγρύπνησης που κατατέθηκε τον Μάη του ΄96 από τον Μπάμπη που συνδέει την εθνική στρατηγική με την παλλαϊκή άμυνα στο κρίσιμο σταυροδρόμι για το την επόμενη – και τότε - μέρα στο ΠΑΣΟΚ αλλά και την επόμενη μέρα στην κοινωνία και την προοπτική.

Με χαρακτηριστικές αναφορές:

·       Στο ρόλο της Δικαιοσύνης.

·       Στο ρόλο των Μ.Μ.Ε.

·       Στο ρόλο του Κράτους και της Δημόσιας Διοίκησης.

·       Στο ρόλο της Ορθοδοξίας καταδεικνύει ότι η Εθνική Στρατηγική δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα συμμαχιών κορυφής και ευκαιριακών συμμαχιών αλλά συνολική προσπάθεια και ρήξη του Ελληνισμού με το δόγμα που χαρακτηρίζει μέχρι τώρα την εξωτερική μας πολιτική, του πιστού και υπάκουου εταίρου».

Δικά του λόγια, σταράτες κουβέντες…

Τότε και τώρα λοιπόν ο πρωτοπόρος στοχαστής, ο Ρεθυμνιώτης πολιτικός, ο πατριώτης, ο σύντροφος με την πολιτική του παρακαταθήκη στα όργανα και στην κοινωνία παραμένει πάντα δίπλα μας, με ένα έργο ζωής, που ζητάει μιμητές στην αυταπάρνηση, την αξιοπρέπεια και την συνέπεια.

Και αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα της σημερινής εκδήλωσης τιμής και μνήμης για τον Μπάμπη Γεωργακάκη.

 

 

Στην ομιλία του ο Στ. Πετρουλάκης είπε μεταξύ άλλων για το φίλο του:

 

Tη ζωή και το έργο του Μπάμπη Γεωργακάκη θα τα ξεχώριζα σε δύο μέρη. Στο μέρος εκείνο που όλοι γνωρίζουμε, συζητούμε, μελετούμε  και αναλύουμε και για το οποίο είμαστε υπερήφανοι. Τους μεγάλους του αγώνες δηλαδή, κατά της Χούντας και για την  αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Τις διώξεις, τις φυλακίσεις και τα βασανιστήρια. Αλλά και τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες του, εντός και εκτός της  Βουλής των Ελλήνων.

 

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο μεγάλο κομμάτι της ζωής του που μπορεί να παραμένει, αν θέλετε, στη σκιά του πρώτου αλλά, πιστεύω, ότι είναι εξίσου σημαντικό και μεγαλειώδες.  Γιατί και σε αυτό το κομμάτι φαίνονται ξεκάθαρα οι αρχές, οι αξίες, η αγωγή, η ανθρωπιά και γενικά ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Όλα αυτά τα στοιχεία που του έδωσαν δύναμη, αυτοπεποίθηση, γνώση, ενόραση, πολιτική βούληση, αγάπη για την Πατρίδα και κοινωνική ευαισθησία.

Ο Μπάμπης και εγώ γεννηθήκαμε σε δύο χωριά, που απέχουν μεταξύ τους περίπου δύο χιλιόμετρα.

Οι συναντήσεις μας, από το 1955, συνεχίζονταν στο Ρέθυμνο. Μαθητής του πρώτου γυμνασίου εγώ, μαθητής του δεύτερου γυμνασίου ο Μπάμπης. Διαφορετικά γυμνάσια, διαφορετικές τάξεις, αλλά  συνηθισμένα  τα ανταμώματα στην αυλή, τα διαλείμματα.

 

Στις συζητήσεις μας τότε, κυριαρχούσε το εθνικό θέμα της Κύπρου. Μας ενθουσίαζαν, μας γοήτευαν θα έλεγα, ο αγώνας των Κυπρίων αδελφών μας και οι ηρωικές πράξεις των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Παράλληλα, μας γέμιζαν με θυμό και αγανάκτηση, οι βάρβαρες εκτελέσεις των ηρώων αγωνιστών, από τους κατακτητές και πολιτισμένους υποτίθεται Βρετανούς.

Μετά το γυμνάσιο οι δρόμοι μας χώρισαν. Χώρισαν γιατί στις  υπάρχουσες  τότε δύσκολες  πολιτικές,  κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες,  διαλέξαμε διαφορετικές κατευθύνσεις επαγγελματικού προσανατολισμού. Ο Μπάμπης διάλεξε την ξενιτιά, τη Γερμανία για δουλειά και σπουδές. Εγώ διάλεξα τη Σχολή Ικάρων.

Νέα για τον φίλο μου είχα όταν συνελήφθηκε από την χούντα. Ένοιωσα απεριόριστο θαυμασμό για τον Μπάμπη και μεγάλη υπερηφάνεια, που είχα την τιμή να είμαι φίλος του. Ο θαυμασμός και η υπερηφάνεια μου μεγάλωσαν, όταν έμαθα από φίλους και συγχωριανούς λεπτομέρειες, για τη δράση του Μπάμπη και των συντρόφων του. Όταν έμαθα ότι μία ομάδα νέων κυρίως ανδρών (Χαρ. Γεωργακάκης, η ψυχή της ομάδας, Νικ. Απανωμεριτάκης, Μιχ. Παπαδάκης, Κων. Σταματάκης και ο μεγαλύτερος  τους και πάντοτε παρών στους αγώνες Σήφης Μαμαλάκης) αποφάσισε, από τις πρώτες ημέρες επιβολής της ξενοκίνητης χούντας, να την πολεμήσει.

 

Αποτέλεσμα αυτής της απόφασης  ήταν,  η συγκρότηση της αντιστασιακής οργάνωσης  Απελευθερωτικό Κίνημα Κρήτης, το φθινόπωρο του 1967. Ένα χρόνο μετά, όλη η ομάδα συλλαμβάνεται, και τα μέλη της μεταφέρονται και κρατούνται στα κρατητήρια της ασφάλειας, των προαστίων της Αθήνας. Οι ανακρίσεις έγιναν σε συνθήκες κράτησης πλήρους απομόνωσης, συνοδευόμενης με απάνθρωπα βασανιστήρια.

 

Στη δίκη τους, που έγινε στο έκτατο στρατοδικείο της Λάρισας, δικάστηκαν όλοι σε πολυετή φυλάκιση. Ο Μπάμπης Γεωργακάκης όμως, συνεχίζει να αντιστέκεται  στην χούντα. Στις φυλακές ύψιστης ασφάλειας της Κέρκυρας που κρατείται, μεταφέρεται και ο άλλος  μεγάλος αγωνιστής της Δημοκρατίας,  Σήφης  Βαλυράκης. Αποφασίζουν και σχεδιάζουν να αποδράσουν. Τη νύκτα της 19ης Μαΐου 1972 κατορθώνουν να πραγματοποιήσουν το σχέδιο τους, αλλά πηδώντας από τον τοίχο της φυλακής, ο Μπάμπης, δυστυχώς τραυματίζεται και συλλαμβάνεται. Ο Σήφης διαφεύγει και ύστερα από μεγάλη περιπέτεια, κολυμπώντας έφθασε στην Αλβανία. Για τον Μπάμπη που έμεινε πίσω άρχισαν νέες ανακρίσεις, νέα δίκη και επιπρόσθετη φυλάκιση.

 

Το Σεπτέμβριο του 1973 δέχθηκα ένα τηλεφώνημα.  Ήταν από τον φίλο μου. Η χαρά απεριόριστη, η συγκίνηση μας απερίγραπτη. Λίγες μέρες πριν είχε αφεθεί ελεύθερος , λόγω της αμνηστίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Με λόγια λίγα και ύφος σοβαρό άρχισε να με συμβουλεύει αλλά και να με μαλώνει. "Είσαι τρελός, μου είπε, τι κάνεις πρόσεχε αυτοί είναι αδίστακτοι, θα σε εξαφανίσουν, πρόσεχε, σε χρειαζόμαστε." Θεώρησε, φίλες και φίλοι, καθήκον του να με συμβουλέψει όταν έμαθε για τη συμμετοχή μου στο κίνημα του Ναυτικού με την ομάδα του Στάπα και για τον αγώνα μου, υπέρ του " όχι" στην ψευτοδημοκρατία  του Παπαδόπουλου, στα χωριά της περιοχής μας στην Κρήτη.  

 

Το ακόμη συγκινητικότερο ήταν όμως το γεγονός ότι ενώ το Σεπτέμβριο με συμβούλευε  να προσέχω,  αυτός στις 4 του Νοέμβρη 1973 προκαλεί και πολεμά πάλι την χούντα. Την ημέρα αυτή παραβρέθηκε μαζί με 15000 περίπου Δημοκράτες πολίτες στο μνημόσυνο του "Γέρου της  Δημοκρατίας", του Γεωργίου Παπανδρέου, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

 

Ο Μπάμπης  κατά τη διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης, γέμισε με προκηρύξεις την περιοχή. Προκηρύξεις που έφερε μαζί του, τοποθετημένες σε θήκες, ραμμένες στο εσωτερικό του παλτού του. Τα μηνύματα των προκηρύξεων, ήταν: Όχι στη συμμετοχή των ψευτοεκλογών του Μαρκεζίνη, όχι στην αρχηγεία της Δημοκρατικής Παράταξης σε παλαιά στελέχη της ΕΚ, ένας είναι ο Αρχηγός, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι την περίοδο αυτή πολλά εξέχοντα στελέχη της ΕΚ, ήταν υπέρ της συμμετοχής στις εκλογές παρωδία,  του Μαρκεζίνη. Ενώ, απόλυτα αντίθετος ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Πιστός στις ιδέες, τις αρχές και τα οράματα του σοσιαλισμού βρέθηκε πλάι στον Ανδρέα Παπανδρέου. Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε μέλος της κεντρικής του επιτροπής και του τομέα οργανωτικής πολιτικής.

Ήταν ένας από αυτούς που εισηγήθηκαν, και εντάχθηκε στα προγράμματα του ΠΑΣΟΚ, από το 1974, η οργάνωση παλλαϊκής άμυνας στη χώρα, όταν το Κίνημα θα γινόταν Κυβέρνηση. Μάλιστα, όταν το 1985 ανέλαβε Γενικός Γραμματέας, στο νεοσύστατο υπουργείο Αιγαίου, αποδέχθηκε τη θέση, αφού πρώτα εξασφάλισε τη σύμφωνη γνώμη του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, στην πρόταση του για εφαρμογή της παλλαϊκής άμυνας.

Σε μία ιστορική σύσκεψη στην Χίο το 1986, αποφασίσθηκε η υλοποίηση του θεσμού της παλλαϊκής άμυνας. Ενός θεσμού ασπίδα για την ασφάλεια ,την ανάπτυξη και την ευημερία του Αιγαιοπελαγίτικου χώρου. Η καθιέρωση της όμως απαιτούσε την ύπαρξη νόμου. Οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μπορεί να άργησαν, αλλά τελικά με τους  Νόμους που ψήφισαν, τον 2344/1995 για την Πολιτική Προστασία  και τον  2641/1998 για την Παλλαϊκή Άμυνα, θεσμοθέτησαν στην ολότητα της την Παλλαϊκή Άμυνα στην χώρα μας.

Το 1990 παραιτήθηκα από την Πολεμική Αεροπορία, διαμαρτυρόμενος για την επαναφορά από τη ΝΔ αποστράτων Αξιωματικών για την ηγεσία της. Έτσι, ο Μπάμπης και εγώ βρεθήκαμε στα κεντρικά του ΠΑΣΟΚ. Ο Μπάμπης υπεύθυνος του επαρχιακού τύπου και ενημέρωσης, και εγώ στον τομέα κινητοποιήσεων.

 

Τότε, στο "στρατηγείο" του, στην  οδό Σολωμού 13-15, είχα  την ευκαιρία να θαυμάσω, το ευρηματικό και επιχειρηματικό του μυαλό. Ο Μπάμπης αντιλήφθηκε  αμέσως, ότι για να πετύχει το στόχο του, έπρεπε να παρέχει ταχύτατα,  ειδήσεις στον επαρχιακό τύπο και στους αναπτυσσόμενους, τότε, σε όλη την Ελλάδα, ραδιοφωνικούς σταθμούς. Από πολύ νωρίς λοιπόν το πρωί συνέτασσε, μαζί με τους συνεργάτες του, δελτία ειδήσεων τα οποία έστελνε, σε όλους τους φιλικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε κάθε γωνιά της χώρας,  με ένα πολυφάξ. Με τον τρόπο αυτόν είχε καταφέρει, από νωρίς το πρωί, κάθε μέρα, να ακούγεται η φωνή του ΠΑΣΟΚ, σαν αντιπολίτευση και τότε, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας.

Σχεδίαζε μάλιστα τη δημιουργία ραδιοφωνικού σταθμού του Κινήματος για την αναμετάδοση των ειδήσεων του σε όλη την Ελλάδα μέσω των συνεργαζόμενων ραδιοφωνικών σταθμών της επαρχίας.

Οι διωγμοί, οι αποκλεισμοί, η ανέχεια, καταγράφηκαν στην ψυχή του, γιαυτό ήξερε τι  ήθελε από την πατρίδα και τι να προσφέρει σε αυτήν.  Ήθελε να ζεί σε μια  πατρίδα, που να παρέχει ελευθερία, ασφάλεια, δημοκρατία και ίσα δικαιώματα σε όλους. Στην  παιδεία, στην υγεία και στην εργασία. Όταν η πατρίδα, δεν προσέφερε τα παραπάνω στους πολίτες της, γινόταν απηνής διώκτης, του οποιουδήποτε κατεστημένου.

 

Συνεπέστατος προς τις υποχρεώσεις του,  υπηρέτησε την πατρίδα του  πιστά. Μεγαλύτερη υπηρεσία του προς αυτή, το καθάρισμα της ντροπής  της χούντας, από το πρόσωπο της. Πέρα από τη συνέπεια του στις υποχρεώσεις, αγαπούσε υπερβολικά την πατρίδα του. Γιαυτό ένιωθε άβολα, στεναχωριόταν, όταν διαπίστωνε ότι η χώρα μας, παρά την πρόοδο που είχε καταφέρει τα τελευταία χρόνια, συνέχιζε να εμφανίζεται σαν  ένα αναποτελεσματικό, ανεύθυνο κράτος.

Ο Μπάμπης αγαπούσε τη δουλειά. Γιαυτό και επέλεξε να σπουδάσει δουλεύοντας. Για αυτό και δεν ζήτησε από κανέναν ποτέ, να «βολευτεί», όπως λέγεται, κάπου. Ούτε από το κόμμα.  Ούτε από την κυβέρνηση. Η αξιοπρέπεια και η αγωνιστική του συνέπεια, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες, με μια πρωτοφανή σεμνότητα. Σεμνότητα που τον οδήγησε, στο να μην επικαλεσθεί ποτέ, τη στενή σχέση φιλίας και συνεργασίας, που είχε με τον ηγέτη και ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου. Σχέση, που ποτέ δεν εκμεταλλεύθηκε και αξιοποίησε.

Γνώριζε ότι η υποχρέωση μειώνει την ελευθερία, που λέει ο Καζαντζάκης. Και ο Μπάμπης δεν μπορούσε να ζήσει με μειωμένη, έστω και για λίγο, την ελευθερία του.

 Αγαπούσε τους συνάνθρωπους, τους συντρόφους και τους φίλους του. Στους οποίους παρείχε τα πάντα, βοήθεια, ιδέες, συμβουλές. Δεν ξέφυγε όμως και αυτός από τον κανόνα  της αχαριστίας. Αχαριστία που γεύτηκε, από κοντινούς φίλους και από συντρόφους του. Όμως δεν κρατούσε κακία, συχωρούσε εύκολα. Άνθρωπος είναι σφάλματα κάνει, έλεγε.

O σπόρος που έσπειρε ο Μπάμπης Γεωργακάκης ήταν πολύς και καλός. Για αυτό και η σοδειά της σύντομης ζωής του ήταν πλούσια. To σημαντικότερο όμως  είναι ότι ο σπόρος έμεινε, και είναι σίγουρο ότι θα φυτρώσει, θα ευδοκιμήσει, για να καταπνίξει τα φαινόμενα σήψης που παρακολουθούμε σήμερα.  

Αντίο Μπάμπη, θα τα ξαναπούμε.                      

Subscribe in a reader Facebook page Follow me