Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

«Ο Γιάσερ Αραφάτ μένει ενώ η κυβέρνηση Σαρόν φεύγει» τονίζει στο κύριο άρθρο του ο Αλούφ Μπεν στην ισραηλινή εφημερίδα «Χααρέτζ» την επομένη της εξαγγελίας των πρόωρων εκλογών:



 



Ο Γιάσερ Αραφάτ προηγείται στον πολιτικό αγώνα ανάμεσα στον ίδιο και τον Σαρόν, μια και κατόρθωσε να επιβιώσει πολιτικά παρά τις πιέσεις στρατιωτικές και πολιτικές. Ο Αραφάτ ήθλε να προκηρύξει εκίνος εκλογές στα εδάφη των Παλαιστίνιων, αλλά τώρα θα καθίσει στην καρέκλα του στην Μουκάτα και θα περιμένει τους Ισραηλινούς να δώσουν εκείνοι τον αγώνα τους στις κάλπες.


Όπως και στο παρελθόν, οι Παλαιστίνιοι θα είναι σε θέση να κρίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Ενα νέο κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων θα βοηθήσει τη δεξιά. Αποχή από τρομοκρατικές επιθέσεις θα βοηθήσει την αριστερά. Ωστόσο ολόκληρη η πολιτική διαδικασία ανάμεσα στο Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους μπαίνει στην κατάψυξη ώσπου να σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση κάποτε το Φεβρουάριο, ίσως και το Μάρτιο.


Η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία είχε δείξει πως επιθυμεί την διατήρηση της σύγκρουσης, ενδιαφέρεται για την επιστροφή στην εξουσία της δεξιάς κυβέρνησης του Σαρόν, με την ενίσχυση των δύο νέων προσώπων, του Νετανιάου και του Μοφάζ.


Πολιτικές πηγές στην Ιερουσαλήμ υποστηρίζουν πως η προεκλογική κυβέρνηση Σαρόν θα επικεντρώσει την προσοχή της τις επόμενες βδομάδες, στην κατάσταση των ανθρωπιστικών συνθηκών στην «περιφέρεια» και στους οικισμούς των εποίκων. Αμερικανός απεσταλμένος φτάνει για να προειδοποιήσει την δεξιά ηγεσία του Ισραήλ να μην προσπαθήσουν να επεκτείνουν τους οικισμούς στα κατεχόμενα για εσωκομματικούς πολιτικούς στόχους.



ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΙΜΟΣΤΑΓΗΣ ΑΡΙΕΛ ΣΑΡΟΝ


Του Κώστα Μπετινάκη



Υπήρχαν εκείνοι οι ρομαντικοί αισιόδοξοι που υποστήριζαν πως μόνο ένας ακροδεξιός εξτρεμιστής όπως


ο Αριέλ Σαρόν θα είχε τη δυνατότητα να πετύχει έναν διακανονισμό διάρκειας με τους Παλαιστίνιους. Οπως άλλωστε ο Μεναχέμ Μπέγκιν ήταν εκείνος που υπέγραψε τη συμφωνία Ειρήνης με τους Αιγύπτιους.

Το ιστορικό του Σαρόν όμως, έχει να επιδείξει ένα μονοκόματο αρχείο ηθικής διαφθοράς μια και τα εγκλήματα πολέμου που του καταλογίζονται πηγαίνουν πίσω στις αρχές του 1950.


Γεννημένος στα 1928, από μικρός έγινε μέλος της επαναστατικής οργάνωσης Χάγκανα. Στα 1953 του ανατέθηκε η διοίκηση της Μονάδας 101, αποστολή της οποίας ήταν να κάνει αντίποινα στις επιθέσεις Αράβων εναντίον ισραηλινών χωριών. Η φήμη της Μονάδας 101 γρήγορα εξαπλώθηκε λόγω της αγριότητας που έδειχνε ιδιαίτερα όταν είχε να κάνει με , νεαρούς , γέρους και ανήμπορους.


Τον Αύγουστο του 1953 στον καταυλισμό προσφύγων Ελ-Μπουρέιγ, νότια της Γάζα, η 101 ήταν υπέυθυνη για τη σφαγή 50 προσφύγων. Η αναφορά του ΟΗΕ περιγράφει πως «οι άνδρες του Σαρόν έρριξαν χειροβομβίδες από τα παράθυρα την ώρα που οι πρόσφυγες κοιμόντουσαν, και όσοι προσπάθησαν να ξεφύγουν θερίστηκαν από τα οπλοπολυβόλα».


Τον Οκτώβριο του 1953 η Μονάδα 101 του Σαρόν, επιτίθεται στο ιορδανικό χωριό Κιμπύγια. Ο τότε Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Μοσέ Σαρέτ, γράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο: «Το άγος από την επιχείρηση αυτή θα κηλιδώνει το λαό μας και θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια για να ξεπλυθεί».

Κι όμως ο χρόνος περνά γρήγορα, και τα εγκλήματα του Σαρόν ξεχνιούνται. Ιδιαίτερα στη σημερινή Δύση. Ο ανταποκριτής της Washington Post, που είχε παρακολουθήσει την προβοκατόρικη επίσκεψή του Σαρόν στο ναό Αλ Ακτσά, που πυροδότησε την Δεύτερη Ιντιφάδα, τον περιγράφει «ως παλιό πολεμιστή».

Δεν γράφει τα ίδια όμως, στα κείμενά του ο Ισραηλινός ιστορικός Αβί Σλαιμ, για την εγκληματική επίθεση στο Κιμπύγια: «45 οικήματα ανατινάχθηκαν και 69 ένοικοι, τα δύο τρίτα γυναικόπαιδα, σκοτώθηκαν». Ο Σαρόν τότε είχε ισχυρισθεί πως «νόμιζε ότι οι κάτοικοι του καταυλισμού το είχαν σκάσει».

Η έκθεση του συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όμως αναφέρει πως «οι κάτοικοι του χωριού είχαν συστηματικά δολοφονηθεί από τα ισραηλινά στρατεύματα με χειροβομβίδες και αυτόματα όπλα».


Αλλά ποιά ήταν η συμπεριφορά του Αριέλ Σαρόν όταν ήταν επικεφαλής της Νότιας Διοίκησης των «Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων» στα 1970;

Η «εκκαθάριση της Γάζας» περιγράφεται από τον Φιλ Ρήβς στον Independent στις 21 Ιανουαρίου 2001: «Τριάντα χρόναι έχουν περάσει από τότε που ο Αριέλ Σαρόν -φαβορί να κερδίσει τις εκλογές στο Ισραήλ- ήταν επικεφαλής των ισραηλινών δυνάμεων, υπέυθυνων για την «ειρήνευση» στη Γάζα μετά τον πόλεμο του 1967. Οι μπουλτόζες του στρατού που διοικούσε ο Σαρόν παρέσυραν τα εκατοντάδες χαμόσπιτα στον καταυλισμό των προσφύγων στην παραλία, για να δημιουργήσουν τον μεγάλο δρόμο Χαντάντ, τον οποίο θα μπορούσαν πλέον να διασχύσουν τα ισραηλινά τανκς και τα άλλα βαρέα οχήματα που δεν μπορούσαν να μπουνστους δαιδαλώδεις δρομίσκους του καταυλισμού, όπου σύμφωνα με τους ισραηλινούς ισχυρισμούς κρύβονταν αντάρτες της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

«Τη νύχτα ήρθαν στρατιώτες και μαρκάρισαν με κόκκινο χρώμα τα σπίτια που θα γκρέμιζαν, και είπαν στους ένοικους να φύγουν. Το πρωί ήρθαν οι μπουλντόζες», διηγείται ένας 70χρονος Παλαιστίνιος.


Ως υπουργός Αμυνας του Μπέγκιν το 1982, ο Σαρόν ήταν ο επικεφαλής, με τη στολή του, στην εισβολή στο Λίβανο. Στόχος του να υποχρεώσει όσους περισσότερους Παλαίστίνιους να καταφύγουν στην Ιοδανία, καινα καταστεί ο Λίβανος κράτος-πελάτης του Ισραήλ. Οι απώλειες των Παλαιστινίων και Λιβανέζων υπολογίζονται σε 20.000 ενώ οι Ισραηλινοί έχασαν χίλιους στρατιώτες.

Τότε ήταν που οι Ισραηλινοί βομβάρδιζαν αδιάκριτα κατοικημένες περιοχές, και ο Σαρόν επέβλεψε στην σφαγή των καταυλισμών Σάμπρα και Σατίλα.


Η λιβανική κυβέρνηση είχε καταμετρήσει 762 πτώμτα ενώ άλλα 1.200 είχαν προλάβει και θάψει οι συγγενείς τους.

Η σφαγή στους δύο γειτονικούς καταυλισμούς προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα, ξεκίνησε τη νύχτα της 16ης Σεπτεμβρίου 1982 και έληξε το πρωί της 18ης, σε περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των ισραηλινών δυνάμεων, Τη σφαγή έκαναν μέλη της φιλο-ισραηλινής πολιτοφυλακής των φαλαγγιτών και θύματα ήταν γυναικόπαιδα κυρίως.

Επίσημη έρευνα που έγινε στο Ισραήλ το 1983 από την ανακριτική επιτροπή Καχάν, κατονομάζει τον Σαρόν, μαζί με άλλους ισραηλινούς ως υπεύθυνο της σφαγής. Το πόρισμα πλήν του «Παραρτήματος 2» που παραμένει απόρρητο, δημοσιοποιήθηκε.Ο Σαρόν είχε αρνηθεί να παραιτηθεί από υπουργός Αμυνας, τότε. Είχε τελικά απαλλαγεί των καθηκόντων του ορίζοντάς τον όμως, υπουργό άνευ Χαρτοφυλακίου.


Ο Σαρόν, είναι εναντίον της ίδρυσης Παλαιστινιακού κράτους, αλλά και οποιασδήποτε απόπειρας να επιτυχθεί ειρηνευτικής συμφωνία με τους Παλαιστίνιους, Αλλωστε το 1979 ως μέλος της κυβέρνησης Μπέγκιν, είχε ψηφίσει εναντίον της ειρηνευτικής συμφωνίας με την Αίγυπτο. Το 1985 είχε ψηφίσει εναντίον της αποχώρησης των ισραηλινών στρατευμάτων κατοχής από το Νότιο Λίβανο. Το 1991 είχε αντιταχθεί στη συμμετοχή του Ισραήλ στην ειρηνευτική διάσκεψη της Μαδρίτης. Το 1993 είχε ψηφίσει ΟΧΙ στο Κνέσετ για τη συμφωνία του Οσλο. Τον επόμενο χρόνο απείχε από την ψηφοφορία για την ειρηνευτική συμφωνία με την Ιορδανία.


Ως υπουργός Γεωργίας επί Μπέγκιν, είχε δημιουργήσει ένα σωρό οικισμούς ισραηλινών εποίκων στη κατεχόμενη Δυτική Οχθη που σήμερα αποτελούν το κύριο εμπόδιο για την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας. Σήμερα συμφωνεί να αποδοθείς τους Παλαιστίνιους οι περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο ή τον μερικό έλεγχο της παλαιστινιακής διοίκησης (το 42% δηλαδή της Δυτικής Οχθης) αλλά το Ισραήλ να διατηρήσει τον έλεγχο των υδάτινων πόρων. Ολοι οι οικισμοί των εποίκων θα παραμείνουν ανέπαφοι και υπό την προστασία των ισραηλινών δυνάμεων. Η Ιερουσαλήμ θα παραμείνει υπό την ισραηλινή κυριαρχία και ισραλινοί οικισμοί θα συνεχίσουν να χτίζονται στην περιοχή γύρω από την πόλη. Τα (συριακά) υψώματα Γκολάν θα παραμείνουν υπό ισραηλινό έλεγχο.


Ο Σαρόν είναι η απεικόνιση των ισραηλινών πολιτικών, που απηχούν τις μύχιες σκέψεις της πλειοψηφίας των Ισραηλινών, οι οποίοι δεν αποδέχονται την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους, σε εδάφη που «ελέω Θεού» τους ανήκουν.


Υπάρχουν βέβαια οι ψύχραιμοι και οι νουνεχείς στο Ισραήλ, που ωστόσο μειοψηφούν, όπως και εκείνοι που διστάζουν να πουν ξεκάθαρα τη γνώμη τους φοβούμενοι μην χαρακτηριστούν απάτριδες.

Υπάρχει και η άκριτη –για το φόβο του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ-υποστήριξη από την Ουάσιγκτον στις ισραηλινές κυβερνήσεις.

Με αυτές τις προϋποθέσεις, και με τον Σαρόν να εκλέγεται και πάλι, επίλυση στο Μεσανατολικό πρόβλημα δεν είναι εφικτή.

Subscribe in a reader Facebook page Follow me